Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Aμβροσίου Λενή, Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Η αλήθεια δια το "Εκκλησιαστικόν Ζήτημα", Εκδ. Βιβλίο και Εικόνα της Ι. Μ. Καλαβρύτων, Αίγιον, 2017




Από τις Εκδόσεις «Βιβλίο και Εικόνα» της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας (Αίγιον, 2017) κυκλοφορήθηκε η μελέτη με τίτλο «Η αλήθεια δια το Εκκλησιαστικόν ζήτημα», η οποία προ 43 ετών, ήτοι το 1974, είχε δημοσιευθεί στο επίσημο περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος («Εκκλησία») ως θέση – απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και τώρα φέρει ως συντάκτη το όνομα του τότε Αρχιμανδρίτου Αμβοσίου Λενή, μετέπειτα (και έως του νυν) Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου.

Η επανέκδοση αυτής της μελέτης, με την οποία έχει επικριθεί - και καταδικασθεί συνοδικώς - τόσο ο τρόπος  αναδείξεως, όσο και ο τρόπος διοικήσεως της εκκλησιαστικής - επί αρχιεπισκοπείας Ιερωνύμου Α΄ (Κοτσώνη) - ηγεσίας της περιόδου 1967-1973 (επί δικτατορίας Γ. Παπαδοπούλου), προκάλεσε την αντίδραση του Μητροπολίτου Φθιώτιδος, με επικριτικά σχόλια εις βάρος του εκδότου του βιβλίου, Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου. 



Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος (Λενής) τον Μάρτιο του 2017,  εξ αφορμής της επανεκδόσεως εις ανάτυπον της μελέτης «Η αλήθεια δια το “Εκκλησιαστικόν Ζήτημα”» την οποία, όπως παρεδέχθη (βλ. εις Χ. Ανδρεόπουλου, Η Εκκλησία κατά την δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση, Εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, 2017, εις Μέρος Γ΄, σ. 338, υποσημ. 140), ο ίδιος είχε συγγράψει τον Σεπτέμβριο του 1974 και την οποία είχε υιοθετήσει η Ιεραρχία ως προς τις κρίσεις της για τα γενόμενα της εξαετίας 1967 – 1973, απαντώντας σε επικριτικά σχόλια του Μητροπολίτου Φθιώτιδος Νικολάου (Πρωτοπαπά) – του δηλώσαντος, αναφορικώς με την εν λόγω μελέτη, ότι πρόκειται περί «κειμένου υβριστικού και υποτιμητικού της προσωπικότητος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου του Α΄» - επικαιροποιώντας την κριτική άποψή του για το θέμα του τρόπου της αναρρήσεως στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του μακαριστού Ιερωνύμου Α΄, θα γράψει, μεταξύ άλλων: 
«O μακαριστός Αρχιεπίσκοπος κυρός Ιερώνυμος ήτο μια εξέχουσα εκκλησιαστική προσωπικότης (…), «αναμφιβόλως ήτο ασκητικός, σεμνός και με αρίστην έξωθεν καλήν μαρτυρίαν, πλήν όμως το μέγιστον λάθος του ήτο το γεγονός ότι, καθηγητής ων του Κανονικού Δικαίου απεδέχθη την εκλογήν του εις τον αρχιεπισκοπικόν θρόνο των Αθηνών υπό μιας Αριστίνδην (οκταμελούς) Συνόδου, τουθ΄ όπερ αντιστρατεύεται εις την εκκλησιαστικήν τάξιν. Ωσαύτως, όλως αντικανονικώς, κατέλαβε τον θρόνον γεγηρακότος Αρχιεπισκόπου, του από Φιλίππων κυρού Χρυσοστόμου, τον οποίον η τότε Κυβέρνησις κατ' αρχήν επίεσεν πρός παραίτησιν, έπειτα δε - τούτου αρνηθέντος την παραίτησιν - τον απεμάκρυναν βιαίως εκ του αρχιεπισκοπικού του θρόνου. Αναμφισβητήτως ο μακαριστός Ιερώνυμος είχεν αγαθήν πρόθεσιν και ωραία σχέδια διά την Εκκλησίαν, αλλά αυτό δεν αρκεί. “Παν καλόν, μη καλώς γενόμενον, ουκ εστί καλόν”. Ας όψονται οι στενοί συνεργάται του, οίτινες τον εξέθεσαν ανεπανορθώτως! Κυριολεκτικώς τον κατέστρεψαν! Ο Θεός ας τους συγχωρήσει!», βλ. εις προσωπικόν ιστολόγιον Μητροπολίτου Καλαβρύτων Αμβροσίου», «Aπάντησις εις τον σεβ. Μητροπολίτη Φθιώτιδος κ. Νικόλαον», 06.03.2017 (http://mkka.blogspot.gr/2017/03/blog-post_6.html , όπου αναδημοσιεύονται και τα από 1ης.03.2017 επικριτικά σχόλια του Μητροπολίτου Φθιώτιδος) και εις ιστοσελίδα Romfea, «Απάντηση Καλαβρύτων σε Φθιώτιδος: Δεν δέχoμαι την ύβριν!», 06.03.2017 (http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/13384-apantisi-kalabruton-se-fthiotidos-den-dexomai-tin-ubrin  ).
Εκτεταμένες αναφορές για την μελέτη «Η αλήθεια δια το Εκκλησιαστικόν ζήτημα» περιλαμβάνονται και στη κυκλοφορηθείσα σε βιβλίο μελέτη του Χαρ. Ανδρεόπουλου, Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση, Εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, 2017 , και ειδικότερα εις Μέρος Γ΄ (“H β΄ φάση της δικτατορίας 1973-1974, Κεφ. 3, Το Πρόβλημα των “12” § 5 «Η “αλήθεια δια τον Εκκλησιαστικόν ζήτημα”: Η εκδοχή της Ιεραρχίας», σσ. 337-343) και εις Μέρος Δ΄ («Η Εκκλησία στη Μεταπολίτευση § 3: Οι πρώτες μεταπολιτευτικές απόπειρες για λύση του εκκλησιαστικού προβλήματος», σσ. 363-372).


Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

"Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση". Παρουσίαση του βιβλίου στο "Athensvoice.gr"


Παρουσίαση του βιβλίου "H Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση", εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη, σσ. 420, δια της γραφίδος της δικηγόρου, διδάκτορος της Νομικής ΕΚΠΑ, ειδικής επιστήμονος στο Συνήγορο του Πολίτη, κ. Ζωής Καραμήτρου, στο




Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Η Εκκλησία στη δικτατορία 1967-1974. Μια νηφάλια προσέγγιση




"Σε μια από τις πλέον σκοτεινές και δυσερμήνευτες περιόδους της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας που ανέδειξε τον πολιτικό χαρακτήρα της εκκλησιαστικής δράσης αλλά και τον ρόλο ιδεολογικής νομιμοποίησης μιας δικτατορίας τον οποίο διαδραμάτισαν εκκλησιαστικοί ταγοί, αναφέρεται το βιβλίο του Λαρισαίου θεολόγου καθηγητή, δρ. Εκκλησιαστικής Ιστορίας του ΑΠΘ Χάρη Ανδρεόπουλου. Πρόκειται για μια επιστημονική πραγματεία που έρχεται να ρίξει φώς στις σχέσεις της διοικούσας Εκκλησίας και της Πολιτείας της περιόδου 1967 - 1974, όπως αυτές διαμορφώθηκαν υπό το κράτος της εγκαθιδρυθείσας την 21η Απριλίου 1967 επτάχρονης δικτατορίας. Το βιβλίο παρουσιάσθηκε σε εκδήλωση που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη η εφημερίδα «Χριστιανική» και η οποία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της περασμένης Τετάρτης (25.04.2018) στο αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ".

* Αναλυτικό φωτορεπορτάζ στο Οrthodoxia.info 
 
και εφημ. "Ελευθερία" Λαρίσης

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

"Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση": Παρουσίαση του βιβλίου στο περιοδικό "Σύναξη", τχ. 145, Μαρτίου 2018




«….ο συγγραφέας περιγράφει το εύρος των παρεμβάσεων που υπέστη η Εκκλησία από το καθεστώς της Επταετίας με αντικειμενική ματιά, με εξονυχιστική παράθεση πηγών, χωρίς διάθεση «ουδετεροποίησης» ή αντιθέτως πρόθεση «δίκης» - πολλώ δε μάλλον «καταδίκης» - εκπροσώπων της θεσμικής Εκκλησίας για τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους. Το ζητούμενο για τον συγγραφέα είναι η ιστορική αλήθεια η οποία φωτίζεται και αποτιμάται από την ίδια την παράδοσης της Εκκλησίας. Στο πλαίσιο αυτό ο συγγραφέας κρίνει τις κανονικές εκτροπές (και τα έκτροπα) τόσο κατά την πρώτη περίοδο της δικτατορίας, επί αρχιεπισκοπείας Ιερωνύμου Κοτσώνη, όσο και κατά την δεύτερη επί αρχιεπισκοπείας Σεραφείμ Τίκα, με κριτήρια θεολογικά και εκκλησιολογικά».

Φωτεινή Οικονόμου, καθηγήτρια θεολόγος [M.Th.] και συγγραφέας, στο περιοδικό "Σύναξη" , τχ. 145, Μαρτίου 2018.

Ολόκληρη η βιβλιοπαρουσίαση εδώ: "Σύναξη"

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

Η εκκλησιαστική πτυχή στο «Μακεδονικό ζήτημα»



 
Ο κανονικός Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτης Σκοπίων Ιωάννης
Η Ιερά Σύνοδος της σχισματικής "Εκκλησίας της Μακεδονίας". 

 
  Ολη η ιστορική αλήθεια για τις πολιτικές σκοπιμότητες που οδήγησαν προ 50ετίας στην ίδρυση της λεγομένης «Μακεδονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας»  και οι  λόγοι για τους οποίους η Εκκλησία της Ελλάδος ζητά να απαλειφθεί ο όρος «Μακεδονία» και τα παράγωγά του από την ονομασία της Εκκλησίας των Σκοπίων.

* Ολόκληρο το άρθρο στο Αmen.gr

«Η Εκκλησία δεν συμβιβάζεται με τυραννίες»


*   Ο επίτιμος Πρόεδρος της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» Μανώλης Μηλιαράκης για τις σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας κατά την περίοδο της Επταετίας μ΄ αφορμή την έκδοση του βιβλίου «Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974», του θεολόγου καθηγητή Χάρη Ανδρεόπουλου, από τις εκδόσεις «Επίκεντρο». Αρθρο στην εφημερίδα "Χριστιανική" (25.01.2018, φυλ. 1002, σελ. 10)

Του Μανώλη Μηλιαράκη *


"....Είναι θλιβερό και ταυτόχρονα έντονα ανησυχητικό, για το επίπεδο της πνευματικής ζωής του τόπου μας, το γεγονός ότι έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια από την επιβολή, στη χώρα μας , της ξενοκίνητης και ξενόδουλης δικτατορίας του 1967-1974 και η Διοίκηση της Εκκλησίας μας, η Ιεραρχία της, καθώς και οι Θεολογικές Σχολές και οι Χριστιανικές Αδελφότητες, δεν έχουν αισθανθεί την ανάγκη να πουν στο Θεό και το λαό του Θεού, δυο λόγια για τη στάση τους, εκείνη την περίοδο. Να κάνουν ένα απολογισμό. Να κοιτάξουν στα μάτια τις στρατιές που εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, χωρίς να αισθάνονται στο πλευρό τους, τον εξ ορισμού φυσικό προστάτη τους, τη Μητέρα Εκκλησία και τους φορείς, που υποτίθεται ότι εκφράζουν και υπηρετούν το Πνεύμα και το Φρόνημά της. Αντίθετα έβλεπαν και άκουαν ιεράρχες και καθηγητάδες, να υμνούν κατά τρόπο εμετικό τους τυράννους, τους καταλυτές του Συντάγματος, τους δολοφόνους των θυμάτων του Πολυτεχνείου και της παράδοσης της Βορείου Κύπρου στον Αττίλα. Το Κίνημα της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» επανειλημμένα, προφορικώς και γραπτώς, έχει απευθυνθεί στα αρμόδια όργανα της Εκκλησίας και έχει θέσει, ως θέμα ορθοδόξου ήθους και σεβασμού στο μέγα Μυστήριο της Εξομολογήσεως, να μιλήσει η Ιεραρχία ανοικτά στο λαό, για τα όσα έπραξε που δεν έπρεπε να πράξει και για τα όσα παρέλειψε να πράξει και δεν τα έπραξε, στη διάρκεια της επτάχρονης Δικτατορίας. Αλλά, δυστυχώς, φωνή βοώντoς εν τη ερήμω… (...)

(...) Με τα δεδομένα αυτά το βιβλίο του Χαράλαμπου Ανδρεόπουλου, «Εκκλησία και Δικτατορία. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση», όπως και το προηγούμενο του Ανδρέα Αργυρόπουλου «Χριστιανοί και πολιτική δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας», αποτελούν, πέραν από την ιστορική τους αξία, μια θαρραλέα φωνή, δύο μάχιμων θεολόγων, για ένα θέμα που για τους εκκλησιαστικούς παράγοντες, ανώτατους κληρικούς, Θεολογικές Σχολές, Χριστιανικές Αδελφότητες, χριστιανούς διανοουμένους και τιμητές των πάντων, είναι ταμπού. Αποφεύγουν να το θίξουν, σαν να είναι εντελώς αδιάφορο ή ξένο προς αυτούς, ενώ η ευθύνη τους για την καλλιέργεια, ανάπτυξη και διάδοση μιας ιδεολογίας, που ο Νίκος Ψαρουδάκης ονόμασε «αόμματο αντικομμουνισμό», και η οποία υπήρξε το θεμέλιο της προπαγάνδας της Χούντας των συνταγματαρχών, είναι φανερή και τεράστια. Ποιός, της γενιάς μου, δεν θυμάται τα προδικτατορικά κηρύγματα και μηνύματα της κατεστημένης Θεολογίας, του άμβωνα, του πανεπιστημιακού αμφιθεάτρου, του Τύπου και του εν γένει λόγου των Αδελφοτήτων, που ως επίλογο και συμπέρασμά τους είχαν ότι «ο Κομμουνισμός με τους κρυπτοκομμουνιστές και τους συνοδοιπόρους του απεργάζονται την υποδούλωση της χώρας και οι χριστιανοί έπρεπε να προσεύχονται να μας λυπηθεί ο μεγαλοδύναμος για να σωθούμε από τον άθεο Κομμουνισμό, στέλνοντάς μας έστω και ένα λοχία!» Και ο Θεός…άκουσε τις προσευχές των «ευσεβών και πιστών» χριστιανών και στις 21 Απριλίου του 1967 μάς έστειλε ένα συνταγματάρχη με την παρέα του. Έτσι είδε η κατεστημένη προδικτατορική θεολογία τον ερχομό «της εθνοσωτηρίου εθνικής επαναστάσεως» της Χούντας και σήμερα τηρεί σιγή ιχθύος για την τότε, ασύμβατη με το ορθόδοξο δημοκρατικό χριστιανικό ήθος, στάση της! Γι΄αυτό - επαναλαμβάνω - το βιβλίο του Χαράλαμπου Ανδρεόπουλου έχει μια ιδιαίτερη αξία και αξίζουν συγχαρητήρια και στον ίδιο και στις εκδόσεις «Επίκεντρο»..."


* Ολόκληρο το άρθρο στις ιστοσελίδες "ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ"  και  "ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ"